Underpressure.pl jest stroną prezentującą badania w zakresie nietoksycznego trawienia elektrolitycznego w grafice artystycznej. Badania zostały wykonane własnoręcznie z uwzględnieniem dostępnych na polskim rynku materiałów i są wynikiem doświadczeń zdobytych podczas dwutygodniowego szkolenia w Atelier Alfonso Crujera. Na chwilę obecną strona koncentruje się wyłącznie na aspektach technicznych pomijając wartość artystyczną prac.


Electro-etching nie powinien być pojmowany jako substytut tradycyjnych technik graficznych, w których rysunek jest trawiony przy pomocy kwasu. Posiada on swoją własną wartość i charakter wraz z szerokim spectrum możliwości artystycznego wyrazu. Dodatkowo jest uważany za technikę nietoksyczną, co wpływa na komfort pracy. Jako osobie początkującej z trawieniem elektrolitycznym będzie mi przyjemnie jeśli w jakiś sposób uda mi się Państwa zainteresować tą techniką.


OPIS

Trawienie elektrolityczne zachodzi w wyniku działania prądu elektrycznego. Może być prowadzone katodowo lub anodowo. Dwie płytki tego samego metalu zanurzamy w elektrolicie naprzeciw siebie, tak aby się nie stykały (optymalna odległość w przedziale 6–10 cm)[1]. Podstawowym składnikiem elektrolitu jest z reguły sól kwasu siarkowego i danego metalu (do miedzi – siarczan miedzi, do cynku – siarczan cynku). Każda z płytek jest podłączona do osobnej elektrody zasilacza prądu stałego, w wyniku czego jedna z płytek staje się anodą (+), druga zaś katodą (–). Niewielkie natężenie prądu powoduje przemieszczanie elektronów wewnątrz elektrolitu. Elektrolit zawiera dodatnie i ujemne jony. W momencie przepływu prądu jony przemieszczają się: dodatnie jony zostają przyciągane do przeciwnego (minusowego) bieguna (katody). Ujemne jony siarczanu wchodzą w reakcję z dodatnią anodą, wżerając się i erodując metal do wewnątrz. W ten sposób płytka anodowa zostaje wytrawiona (Electro-etching), zaś na powierzchni płytki katodowej stworzy się dodatkowa chropowata warstwa osadzonego metalu oderwanego od anody. Stężenie elektrolitu to ilość siarczanu (w gramach) przypadająca na 1 litr wody destylowanej. Ilość siarczanu w elektrolicie pod wpływem elektrolizy nie ulegnie zmianie, dzięki czemu elektrolit może być użyty ponownie. Używając tych samych parametrów – natężenia prądu, stężenia elektrolitu, czasu trawienia, rodzaju płyt i odległości między nimi jesteśmy w stanie wypracować te same rezultaty trawienia dla kolejnych płyt bez konieczności wymiany elektrolitu przez długi czas. W wyniku elektrolizy nie powstają pęcherzyki powietrza, które blokują tradycyjne trawienie, nie powstają również szkodliwe opary, gdyż rozpuszczony siarczan miedzi nie ulatnia się i jest bezwonny. Trawienie zachodzi przy bezpiecznym, niskim natężeniu prądu w przedziale 0,5–1 V.

Metoda elektrolizy umożliwia kilka rodzajów trawienia, m.in.: trawienie elektrolityczne, galwanizowanie, galvanography, trawienie pasywne oraz semi-dry etching.[2]


[1]  Alfonso Crujera „ Electro-etching handbook”, Hamalgama ediciones, 2013, s. 31
[2] Alfonso Crujera „ Electro-etching handbook”, Hamalgama ediciones, 2013